Że niby blog

Czternaście tatrzańskich, wybitnych 8-tysięczników (w stopach). We wtorek, 8 września udało się domknąć czternastkę. Całość trwała od 9 lutego 2008 (19 miesięcy), poprzetykana oczywiście inną działalnością w górach i skałach. Celowaliśmy raczej w ładną, pewną pogodę, ale parę razy mieliśmy gęste mleko (Kieżmarski, Baranie Rogi) czy deszcz (Wysoka). Nie podejmuję się oceniać, która góra jest najlepsza, wszystkie wycieczki były świetne, każda miała swój smaczek. Część – Rysy, Krywań, Sławkowski, Baranie Rogi – udało się zrobić w warunkach zimowych, ostatnią trójkę zrobiłem nawet na nartach. Na Staroleśnym, Durnym i Pośredniej Grani używaliśmy sznurka do zjazdów, na odcinku Przełęcz Tetmajera-Gerlach do asekuracji. Każda z gór była wymagająca kondycyjnie, z większości wracałem z mniejszymi potłuczeniami czy obtarciami, na zejściu z Pośredniej Grani się potłukłem na tyle, że musiałem zrobić miesiąc przerwy. Na wszystkich wycieczkach byłem z Łukaszem, na większości z Mańkiem, pojedyncze epizody to Kefir na Ganku, Piotrek na Gerlachu, Stan + KEGi na Lodowym, Kwaq na Rysach.

Panorama Tatr Wysokich z Krywania

Tyle słowem podsumowania, teraz lista szczytów plus relacje i galerie Continue Reading »

Od ostatniej wycieczki – na Pośrednią Grań – minęło trochę ponad 2 tygodnie, powoli wracam do pełnej sprawności, więc pora napisać parę słów o “wypadku”.
Zacznijmy od miejsca – sama góra, widoki i droga na nią jest przepiękna. Łomnica, Lodowy są na wyciągnięcie ręki, dalej można podziwiać Durnego, Jaworowy, jeszcze dalej Gerlach, widać nawet Wysoką i Mięgusze. Kwintesencja Tatr Wysokich. Droga też jest świetna – technicznie łatwa – miejscami jedynkowe, jak się dobrze wybierze to nawet dwójkowe trudności. Podejście przez Ławkę Dubkego przy ładnej pogodzie orientacyjnie łatwe, zejście Żlebem Stila też nie trudne.

Nasza trasa, z zaznaczonym miejscem wypadku

Continue Reading »

O 7.50 startujemy spod górnej stacji kolejki na Hrebienoku. Na świeżości szybko robimy i odległość i wysokość, więc w okolicach 9.00 już podchodzimy żlebem Hunsdorfera (przechrzczonym przez Łukasza na Hassellhoffa Jest strasznie krucho.ale to tylko preludium do późniejszych warunków.

Żleb Hunsdorfera ze szlaku